ଶ୍ରୀ ସାଇବାବା ପ୍ରାୟ କହୁଥିଲେ କି ତାଙ୍କଠାରେ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା/ଆବଶ୍ୟକତା ଗୁଡିକୁ ପୂରଣ କରିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ରହିଛି | ସେ କୌଣସି ବି କର୍ମକାଣ୍ଡ କି ବିଧି ବିଧାନ ର ସପକ୍ଷରେ ନ ଥିଲେ | ତାଙ୍କ ମତାନୁସାରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପାଇବାର କେବଳ ଦୁଇ ଗୋଟି ସାଧନର ଆବଶ୍ୟକତା ଥାଏ-ଶ୍ରଦ୍ଧା ବା ବିଶ୍ବାସ ଏବଂ ସବୁରୀ ବା ଧୈର୍ଯ୍ୟ |
ସରଳତା: ଭୌତିକ ସ୍ତରରେ ଯଦି ଆମେ ଦେଖିବା ତ ଜାଣିବା କି ଶ୍ରୀ ଶିରିଡି ବାବାଙ୍କ ଜୀବନଶୈଳୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସରଳ ଥିଲା| ଗୋଟିଏ ଚିରା,ଫଟା କାଫ୍‌ନୀ,ଟୋପୀ ପରି ବନ୍ଧା ହେଉଥିବା ଏକ ବସ୍ତ୍ର, ଏକ ଟିଣ ପାତ୍ର ଯାହା ଦ୍ବାରା ସେ ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିଲେ, ଆଦି ତାଙ୍କର ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନ ର ମୌଳିକ ଆବଶ୍ୟକତା ଥିଲା | ଭିକ୍ଷା ବା ଦାନ ରେ ମିଳୁଥିବା କୌଣସି ବି ବସ୍ତୁ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ରୁଚି ନ ଥିବା କଥା ଏଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଣାପଡିଥାଏ କି ଅନ୍ୟ ସୁଫୀ ସନ୍ଥମାନଙ୍କ ପରି ବାବା ମଧ୍ୟ ବିକ୍ଷାରେ ମିଳିଥିବା ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥଗୁଡିକୁ ସେହି ଦିନ ହିଁ ଭକ୍ତ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଭୋକିଲାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିତରଣ କରିଦେଉଥିଲେ |

ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଓ ସ୍ନେହଭାବ ତଥା ସଭିଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ର ଅଂଶ ମାନିବା,ଯାହା କି ମାନବିକତାର ଅଂଶ, ବାବାଙ୍କ ସରଳ ଜୀବନଯାପନ ପ୍ରଣାଳୀର ଭିତ୍ତି ଥିଲା |ବାବା ଯଦିଓ ଭୌତିକ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପାରେ ଲିପ୍ତ ଥିବା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ,ତଥାପି ସେ ଆତ୍ମଦର୍ଶନ ସ୍ଥିତିରେ ମଗ୍ନ ରହୁଥିଲେ; କେବଳ ଏହା ହିଁ ସରଳ ଜୀବିକା ନିର୍ବାହ ର ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ ପ୍ରଣାଳୀ ଅଟେ |

ମାନବିକତା:ଶିରିଡି ସାଇ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ବ ର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଆଧ୍ୟତ୍ମିକ ପ୍ରଗତି ପାଇଁ ସଜାଗ ଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଦୈନିକ ଆଚରଣ ରେ ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଜାତି,ଧର୍ମ,ବର୍ଗ ଓ ମାନବନିର୍ମିତ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ସୀମାରେଖାର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ବରେ ରହି ସମ୍ସସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜର ମଣୁ ଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଦିବ୍ୟତ୍ମା ରେ ବିଶ୍ବାସ ରଖୁଥିଲେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ବିକାଶ,ସୁଖ ପ୍ରତି ସଜାଗ ଓ ଚିନ୍ତିତ ରହୁଥିଲେ | ତାଙ୍କ ଜୀବଦ୍ଦଶା ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ଶିରିଡିକୁ ସମାଜର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାତି,ଧର୍ମ,ବର୍ଗ,ଶ୍ରେଣୀର ଲୋକେ  ଆସୁଥିଲେ |ନିଜ ପାଖକୁ ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କର ସତ୍କାର ସେ ସସ୍ନେହ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ କରୁଥିଲେ; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମାତା ବା ଜନନୀ ସଦୃଶ ଥିଲେ |

ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଜଗତରେ ମାନବିକତା ର ମୂଳ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିଜର ମାନିବା(ନିଜ ଆତ୍ମାର ପ୍ରତିବିମ୍ବ ମାନିବା); ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥରେ ମାନବ ସେବା ହିଁ ମାଧବ ସେବା|

ସବ୍‌କା ମାଲିକ୍‌ ଏକ୍‌ ବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଜଣେ:ଶ୍ରୀ ଶିରିଡି ସାଇବାବା ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ ମାନସିକତାରୁ ସୃଷ୍ଟ ଜାତି,ଧର୍ମ,ବର୍ଗ,ଭାଷା ଆଦିକୁ ବିଚାରି କେବେହେଲେ କୌଣସି ଭେଦଭାବ କରି ନାହାଁନ୍ତି |ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଧର୍ମମତ ଅନୁସାରେ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲେ , ଯଦିଓ ସେ ସର୍ବଦା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସବୁରୀ ଆପଣେଇବାକୁ କହୁଥିଲେ |ଏହି ନିରପେକ୍ଷ ଆଧ୍ୟ୍ୟାତ୍ମିକ ଜୀବନଶୈଳୀର କେବଳ ଦୁଇଟି ଆଧାର ସ୍ତମ୍ଭ ଥିଲେ-ଶ୍ରଦ୍ଧା ଏବଂ ସବୁରୀ ଯାହାକୁ କି ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନଶୈଳୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅବସ୍ଥାକୁ ପବିତ୍ର ଆଚରଣ ସହିତ ନିର୍ବାହ କରି ପ୍ରାପ୍ତ କରି ହୋଇଥାଏ |

ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରେ ସବ୍‌କା ମାଲିକ୍‌ ଏକ୍‌ ର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ସେହି ଚିର ପ୍ରାଚୀନ,ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଏକ କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା, ଯାହା କି ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ ସ୍ବରୂପ ଅଟେ |

ଶ୍ରଦ୍ଧା: ଶ୍ରୀ ସାଇବାବା ସର୍ବଦା ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରଖିବାକୁ କହୁଥିଲେ ଯାହା ଦ୍ବାରା କି ସେମାନେ ନିଜ ଜୀବନରେ ଆସୁଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପରିବର୍ତ୍ତନକୁ ସହଜରେ, ଶାନ୍ତିରେ ସ୍ବୀକାର କରିପାରିବେ |ସ୍ଥୂଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ ଆମେ ଏହା ଅନୁଭବ କରିପାରିବା କି ଯଦି ଶ୍ରଦ୍ଧା ରୂପୀ ଗୁଣକୁ ଆମେ ନିଜ ଭିତରେ ଧାରଣ କରିପାରିବା ତେବେ କିଛି ବି ପରିସ୍ଥିତି ରେ କାହା ପ୍ରତି ଆମ ମନରେ ରାଗ/କ୍ରୋଧ,ଦ୍ବେଷ ଭାବ ଜାଗ୍ରତ ହେବ ନାହିଁ ଯାହାକି ଆଧ୍ୟ୍ୟାତ୍ମିକ ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହେବାରେ ସହାୟକ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଥାଏ |

ଆଧ୍ୟ୍ୟାତ୍ମିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ,ଶ୍ରଦ୍ଧା ର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମର୍ପଣର ସହିତ ପବିତ୍ର ଆଚରଣ ଏବଂ ଜୀବନଶୈଳୀକୁ ନିର୍ବାହ କରି ନିଜର ଲକ୍ଷ୍ୟ-ଚେତନାର ଜାଗରଣ ଓ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକାଶ ,ଆଡେ ଅଗ୍ରସର/ପ୍ରୟାସରତ ରହିବା| ପଥରେ ଆସୁଥିବା ସମସ୍ତ ମାୟାବୀ ଶକ୍ତିଗୁଡିକୁ ସାମ୍ନା କରି ପଥିକକୁ ଆଗକୁ ବଢିବାକୁ ପଡିବ |

ସବୁରୀ:ଅନ୍ୟ ସାଧୁସନ୍ଥଙ୍କ ଭଳି ଶ୍ରୀ ଶିରିଡି ସାଇବାବା ମଧ୍ୟ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷଣରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ବା ସହନଶୀଳତାକୁ ଆପଣେଇବାକୁ କହିଛନ୍ତି |ଲୌକିକ ସ୍ତରରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ବା ସହନଶୀଳତା ଗୁଣ ସମାଜରେ ସମନ୍ବୟ,ମିତ୍ରତା ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥାଏ |

ଆଧ୍ୟ୍ୟାତ୍ମିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ସବୁରୀ ବା ଧୈର୍ଯ୍ୟର ଅର୍ଥ ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ/ବିଚାରଶକ୍ତିକୁ ଶାନ୍ତ ରଖି ନିଜର ଅନ୍ବେଷଣ କରିବା ଏବଂ ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା

ଏହା କୁହାଯାଇପାରିବ କି ଶ୍ରୀ ଶିରିଡି ସାଇବାବାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା/ଦର୍ଶନକୁ ଆପଣେଇବା ଅର୍ଥ ନିଜ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପରେ ଉଚିତ୍‌ ପବିତ୍ର ଆଚରଣଯୁକ୍ତ ଜୀବନଶୈଳୀର ନିର୍ବାହ କରିବା ଯାହାକି ବାବା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସବୁରୀ ମାଧ୍ୟମରେ କହିଛନ୍ତି | ଏହି ଦୁଇ ମୂଲ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରି ସମାଜରେ ସମନ୍ବୟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇପାରିବ, ଯାହାଦ୍ବାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ମୈତ୍ରୀ ଏବଂ ସୌହାର୍ଦ୍ଦ୍ୟ ଭାବ ରଖିବାକୁ ସମର୍ଥ ହୋଇପାରିବେ |