ଆପଣଙ୍କର ଶ୍ରୀମଦ୍‌ ଭଗ୍‌ବତ୍‌ ଗୀତାର ଏହି ଶ୍ଲୋକ ମନେଥିବ ଯାହାକି ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧ ସ୍ଥଳରେ ଭଗବାନ୍‌ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅର୍ଜ୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଛନ୍ତି-

|| ଯଦା ଯଦା ହି ଧର୍ମସ୍ୟ ଗ୍ଳାନିର୍ଭବତି ଭାରତ,ଅଭ୍ୟୁତ୍ଠାନମ୍‌ ଅଧର୍ମସ୍ୟ ତଦାତ୍ମାନମ୍‌ ସୃଜାମ୍ୟହମ୍‌   ||

ଅର୍ଥାତ୍‌ ଯେତେବେଳେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଧର୍ମର ବିଲୟ ଏବଂ ଅଧର୍ମର ଉତ୍ଥାନ ହୋଇଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଧର୍ମର ପୁନର୍ପତିଷ୍ଠା ନିମିତ୍ତ ଭଗବାନ ଆବିର୍ଭୂତ ହୋଇଥାନ୍ତି ଓ ଧର୍ମ ର ଅଧର୍ମ ଉପରେ ବିଜୟ ହୋଇଥାଏ | ଅନ୍ୟ ଅର୍ଥରେ ପାପିଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଓ ଶାସ୍ତି ଦେବା ପାଇଁ ଭଗବାନ ଅବତରି ଥାଆନ୍ତି |

ହେଲେ ସଦ୍‌ଗୁରୁ ବା କୁତବ୍‌ ମାନଙ୍କ ଅବତାର ର ମୁଖ୍ୟ କାରଣ କିଛି ଭିନ୍ନ୍ ହୋଇଥାଏ |ସେମାନେ ପାପୀମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ନ ଦେଇ ତାଙ୍କ ଚେତନାସ୍ତରର ଉନ୍ନତି କରେଇ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଅନୁଭୂତି ମାଧ୍ୟମରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବା ଧର୍ମ ର ମାର୍ଗକୁ ଆପଣେଇବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିଥାନ୍ତି ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ ବିରତ କରିଥାନ୍ତି | ଏହାକୁ ଆପଣ ସଦଗୁରୁ ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବିଶେଷ ଭିନ୍ନତା କହିପାରନ୍ତି ଯାହା କି ସମଗ୍ର ମାନବଜାତି ପାଇଁ ଲାଭଦାୟୀ ହୋଇଥାଏ | ସଦଗୁରୁ ଏପରି ଏକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଯିଏକି କେବଳ ଫଳ ଦେଇନଥାନ୍ତି ବରଂ ଆଶ୍ରୟ ବା ସଂରକ୍ଷଣ ଦେଇଥାନ୍ତି |

ଶ୍ରୀ ସାଇବାବାଙ୍କ ମୂଳ ଲକ୍ଷ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ କୁ ତା ନିଜ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଥିବା ପରମାତ୍ମାର ସ୍ବରୂପ ସାଥେ ମିଶେଇବା ଥିଲା| ସେ ମନୁଷ୍ୟକୁ ମାୟା ଓ ବ୍ରହ୍ମରୁ ମୁକ୍ତ କରି ମୋକ୍ଷ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ | ତାଙ୍କର ପ୍ରକୃତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନିଜ ଭକ୍ତର ଚେତନାର ବିକାଶ କରିବା ତଥା ତାଙ୍କୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଅଟେ |ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଈଶ୍ବର ସତ୍ତାକୁ ଉପଲବ୍ଧି କରୁଥିଲେ |

କ’ଣ ଏହା ଏକ ଚମତ୍କାର ନୁହେଁ କି ବାବାଙ୍କ ମହାସମାଧୀର ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଆଜି ଏତେ ସଂଖ୍ୟକ ଭକ୍ତ ଅନୁଭୁତି ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ସତ୍ତାକୁ ନିଜର ଦୈନନ୍ଦିନ ଜିବନରେ କରିଚାଲିଛନ୍ତି ଓ ବାବାଙ୍କ ସେହି ଚିର ପରିଚିତ ବାଣୀ ମୁଁ ଥାଉ ଥାଉ ତୁମର ଭୟ କାହାକୁ ? ର ସତ୍ୟତାକୁ ଉପଲବ୍ଧି କରୁଛନ୍ତି |

ଏଣୁ ଆମେ ବାବାଙ୍କୁ କରୁଣା ଅବତାର ବୋଲି କହିପାରିବା ଯିଏ ନିଜର ଦୟା ଏବଂ ଅନୁକମ୍ପା ମାଧ୍ୟମରେ ଆମକୁ ଆଶ୍ରୟ ଦିଅନ୍ତି ତଥା ଆମ ଚେତନା ଶକ୍ତି କୁ ପବିତ୍ର କରିଥାଆନ୍ତି|